Czynnik „antywrzodowy” kapusty

Od kapusty będziesz ... ?

W roku 1950 amerykański badacz G.Cheney odkrył substancję, która w większych ilościach występuje tylko w kapuście. Z uwagi na jej leczniczy wpływ na wrzody żołądka i jelit nazwał ją „czynnikiem antywrzodowym” (z ang. Anti-Ulcer-Factor).

Początkowo sądzono, że wspomniana substancja jest nową witaminą i chciano ją nazwać witamina U (od łac. nazwy ulcer = wrzód) . Wkrótce okazało się jednak, że idzie tu o specjalny rodzaj białka (S-metylobromometioninę). Medycyna ludowa już od dawna zna lecznicze działanie liści kapusty i soku z niej. Medycyna akademicka natomiast zajęła się tą kwestią dopiero po odkryciu przez dra Cheneya „ czynnika antywrzodowego”. E.Strehler i K.Hinziker, lekarze z Medycznej Kliniki Uniwersyteckiej w Bernie, wypróbowali działanie soku z kapusty na wybranej grupie pacjentów cierpiących na wrzody dwunastnicy. Po trzech tygodniach, niekiedy nawet wcześniej, zdjęcia rentgenowskie przestały wykazywać obecność wrzodów. Bóle i zgaga, spowodowane chorobą wrzodową, ustąpiły już po paru dniach.

Od dłuższego czasu sok z kapusty znajduje się już w oficjalnym spisie roślin leczniczych. Nadano mu także łacińską nazwę: Succus Brassicae oleraceae – „sok z kapusty warzywnej” .

Koniczyna polna (Trifolium arvense)

Koniczyna polna osiąga wysokość od 8 co 30 cm. Łodyga jest wzniesiona, kosmato owłosiona.
Liście trzylistkowe, równowąskopodługowate, brzegiem drobnoząbkowane. Kwiatostan stanowi główka walcowata. Kwiaty są drobne, motylkowate. Korona krótsza od ząbków kielicha. Kielich o rurce wewnątrz nagiej. Kwiaty początkowo mają kolor biały, później czerwonawy.

Koniczyna polna jest podobnie jak borówka czarna rośliną znaną od dawna w medycynie ludowej. Obserwuje się też obecnie renesans zainteresowania tą rośliną. W każdym razie można stwierdzić, że w przypadku biegunki letniej odwar z koniczyny odnosi skutek nawet wtedy, gdy wiele innych środków zapierających zawodzi.

Pięciornik kurze ziele (Potentilla tormentilla)

Zajmuje pod względem zawartości garbników czołowe miejsce wsród wszystkich roślin. Ponadto zawiera tormentylinę, barwnik hamujący wzrost bakterii. Pięciornik to niezawodny lek przeciwbiegunkowy, wskazany szczególnie przy biegunkach letnich. Można go przyjmować pod trzema postaciami, którymi są:

• Kłącze pięciornika (Rhizoma Tormentillae) w postaci odwaru. Przyrządzając odwar należy 1 łyżke kłączy zalać szklanką zimnej wody, podgrzać do wrzenia i gotować na małym ogniu około 10 min. Przy biegunkach letnich pić małymi łykami 3 do 4 filiżanek dziennie. Do odwaru z pięciornika rzadko dodaje się innych ziół. Jeśli już, to rumianku i/lub miętę. Dawka pozostaje jednak bez zmian.

Dodaj komentarz (0 Komentarze/y)

Borówka czarna (Fructus Myrtilli)

Jest jednym z najstarszych domowych środków na biegunkę. Jej zastosowanie jest bardzo proste: 50 do 100 g suszonych owoców dobrze pożuć i połknąć. Ewentualnie namoczyć je uprzednio w wodzie, a jeszcze lepiej - w szklance wytrawnego, bogatego w garbiniki wina, podnosi to ich skuteczność.

Działanie:
Borówka czarna zawdzięcza lecznicze właściwości przede wszystkim antocyjanom, głównym składnikom tej rośliny, które są silnymi przeciwutleniaczami. Substancje te zapobiegają uszkodzeniu komórek organizmu przez wolne rodniki.