Polski pacjent w Unii Europejskiej

 Traktat o powstaniu Wspólnoty Europejskiej, chcąc jak najszerzej realizować zasadę integracji między krajami członkowskimi, wprowadził przepis, który do dnia dzisiejszego jest fundamentem zjednoczonej Europy - prawo do swobodnego przepływu towaru, kapitału, osób i usług. Przepływ osób nierozerwalnie wiąże się z zachowaniem praw do świadczeń zdrowotnych.

 Każdy z krajów członkowskich we własnym zakresie reguluje kwestie dostępności do świadczeń społecznych, w tym usług medycznych, dlatego też wprowadzono przepisy wspólnotowe, które pozwalają na zastosowanie takich rozwiązań, aby obywatel Unii Europejskiej, przebywając na terenie innego kraju, nie został pozbawiony świadczeń, a jednocześnie nie korzystał z nich w kilku krajach jednocześnie. Efektem są przepisy, które określają zakres koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (w tym świadczeń zdrowotnych).

Wymiana informacji między instytucjami ubezpieczeniowymi państw członkowskich odbywa się za pomocą zunifikowanych formularzy typu E-100. Ich stosowanie ułatwia dostępność do świadczeń zdrowotnych, kontakty między poszczególnymi instytucjami oraz przyspiesza międzynarodowy obieg informacji. Treść i układ druków we wszystkich państwach członkowskich jest identyczny. Pozwala to na wypełnianie ich w rodzimym języku, a każda wizyta polskiego pacjenta u zagranicznego lekarza, z formularzem wystawionym w Polsce, nie powinna stanowić problemu.

Obecnie stosowanych jest około trzydziestu druków E-100. Narodowy Fundusz Zdrowia swoim ubezpieczonym wydaje między innymi formularze: E-104, E-106, E-109, E-111, E-112 i E-121.

Po dokument E-104 może wystąpić osoba, która zamierza przystąpić do systemu innego państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo uzależnia nabycie prawa do świadczeń od przebycia odpowiedniego okresu ubezpieczenia.

Formularz E-106 wydawany jest w celu potwierdzenia prawa do pełnego zakresu świadczeń zdrowotnych w kraju zamieszkania w przypadku pracownika (lub osoby pracującej na własny rachunek) objętego ubezpieczeniem w innym państwie oraz członków jego rodziny.

Zaświadczenie E-109 potwierdza prawo do pełnego zakresu świadczeń w państwie zamieszkania członków rodziny pracownika (lub osoby pracującej na własny rachunek). Formularz ten ma zastosowanie, gdy członek rodziny zamieszkuje w innym państwie niż ubezpieczony pracownik.

E-112 służy do potwierdzania, że dana osoba uzyskała zgodę instytucji właściwej (w Polsce zgodę taką wydaje Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia) na udanie się do innego państwa w celu uzyskania tam zaplanowanych świadczeń zdrowotnych. Udzieliwszy zgody NFZ zobowiązuje się do pokrycia kosztów udzielonych świadczeń. Należy tutaj podkreślić, że zgody wydawane są tylko w określonych przypadkach. Między innymi można ją uzyskać jeżeli leczenie lub badanie nie mogą być w Polsce udzielone w terminie zwykle koniecznym w procesie leczenia.

Formularz E-121 potwierdza prawo do pełnego zakresu świadczeń emeryta lub rencisty, który pobiera emeryturę lub rentę w jednym z państw członkowskich, a zamieszkuje na stałe w innym.

Najbardziej popularnym wśród osób wyjeżdżających z Polski do krajów UE jest formularz E-111. Dokument ten stanowi dowód zgody Narodowego Funduszu Zdrowia na pokrycie kosztów świadczeń zdrowotnych, które stały się konieczne z medycznego punktu widzenia podczas pobytu na terytorium innego państwa członkowskiego, z uwzględnieniem charakteru świadczeń i spodziewanego czasu pobytu. Druk wydawany jest osobom, które planują wyjazd turystyczny, czasowy pobyt u rodziny lub krótką podróż służbową. Otrzymują go również pracownicy oddelegowani do pracy za granicą lub osoby pracujące na własny rachunek. Prawo do niego mają też studenci oraz bezrobotni, i to nie tylko ci, którzy wyjeżdżają w celu poszukiwania pracy. Zaświadczenie posiada okres ważności, zróżnicowany w poszczególnych państwach. W Polsce wydawany jest zazwyczaj na dwa miesiące. W przypadku, gdy straci swoją ważność, a nadal istnieje konieczność udzielenia świadczeń, taki formularz można wystawić ponownie. Warunkiem jest aktualne ubezpieczenie w NFZ. Jego brak może skutkować koniecznością pokrycia kosztów leczenia bezpośrednio z kieszeni pacjenta.

Osoby, które chcą uzyskać formularze E-111 muszą złożyć specjalny wniosek, który dostępny jest na stronie internetowej NFZ, osobiście, przesłać pocztą elektroniczną, tradycyjną lub faksem, wraz z dołączonym do niego aktualnym dowodem ubezpieczenia. Dowodem ubezpieczenia jest na przykład legitymacja ubezpieczeniowa, RMUA, ZUA lub ZCZA. Dodatkowo student musi przedłożyć aktualną legitymację, a osoby oddelegowane do pracy za granicę formularz E-101 wydawany przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Emeryt lub rencista swój status potwierdza przedkładając ostatni odcinek emerytury lub renty, a osoba zarejestrowana w Urzędzie Pracy zaświadczenie o odprowadzanych składkach na ubezpieczenie zdrowotne. Ubezpieczeni zarejestrowani w KRUS mogą przedłożyć zaświadczenie z tejże instytucji o odprowadzanych składkach na ubezpieczenie zdrowotne lub ostatni dowód opłacenia składki.

Od dnia 1 stycznia 2006 roku formularz E-111 zostanie zastąpiony Europejską Kartą Ubezpieczenia Zdrowotnego. Oznacza to jedynie zmianę formy na bardziej poręczny dokument, który nadal będzie potwierdzał prawo do świadczeń zdrowotnych w nagłych przypadkach.

Przemysław Pankowski
Kierownik Działu ds. Unii Europejskiej Kujawsko-Pomorskiego OW NFZ

źródło - Biuro Rzecznika Prasowego NFZ

Aby dodać komentarz zaloguj się. Jeśli nie masz konta, załóż je sobie.
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą pisać komentarze.

Powered by AkoComment 2.0!