Świadomość dysleksji

Agnieszka Maria Kowalczuk

W ostatnich latach obserwuje się coraz większe zainteresowanie problemem dysleksji. Wzrasta zatem świadomość wiedzy o tym problemie. Ludzie mający kłopot z nauką czytania czy poprawnym pisaniem istnieli zawsze jednakże dopiero na początku lat osiemdziesiątych podjęto badania nad dysleksją. Okazało się, że cierpi na nią ok.10% populacji.

Dysleksję rozwojową dzielimy na: dysleksję, czyli problemy z nauką czytania oraz zrozumieniem tekstu; dysortografię czyli problemy z poprawnym ortograficznym pisaniem (także zamiana liter np. b-d, a-o, t-d itp.; opuszczanie, dodawanie liter); dysgrafię czyli problem z pisaniem czytelnym i ładnym.

Osobie, która nie jest dyslektykiem trudno to zrozumieć. Dlatego tez przez laików dyslektycy oskarżani są często o lenistwo, głupotę w najlepszym razie o roztargnienie, nieuwagę, brak koncentracji. Takie myślenie jest błędem, jest wynikiem braku wiedzy i jest bardzo krzywdzące. Dyslektycy bowiem mimo wielkich starań mają przed sobą duży problem. Łatwiej będzie im go unieść gdy na swej drodze spotkają życzliwość i zrozumienie.

Dyslektycy w większości są obdarzeni dużą wrażliwością i często wysokim ilorazem inteligencji maja więc dużo do zaoferowania światu. Ważne jest jednak to by świat starał się ich zrozumieć, a co najważniejsze by nie niszczył ich poczucia własnej wartości.

Wśród przyczyn dysleksji wymienia się między innymi: dziedziczność, mikrouszkodzenia centralnego układu nerwowego, urazy głowy. Dysleksja jest czymś co tak naprawdę zostaje na całe życie, nie da się jej wyleczyć ale co jest bardzo ważne można, a nawet trzeba nauczyć się z nią żyć. W tym celu ważna jest systematyczna praca terapeutyczna oraz indywidualna praca w domu. Dobra współpraca terapeuty i rodziców daje wspaniałe rezultaty, zwłaszcza w samopoczuciu i samoocenie dziecka.

Zdiagnozować dysleksję można w wieku 11-12 lat, ale już w wieku przedszkolnym można mówić o tak zwanym ryzyku dysleksji. Już wtedy można podjąć pracę terapeutyczną by łatwiej było dziecku wejść w okres szkolny. To na co powinni zwrócić uwagę rodzice już u pięciolatka to problemy z nauką wiązania butów, samodzielnego ubierania się, trudności z określaniem strony lewej i prawej, niechęć do rysowania, układania klocków, układanek, puzzli. Im wcześniej zostanie podjęta terapeutyczna, systematyczna praca z dzieckiem tym mniejsze problemy będzie miało ono w szkole. Ważne jest jednak to, że oprócz systematycznej pracy będzie też potrzebna cierpliwość.

Aby dodać komentarz zaloguj się. Jeśli nie masz konta, załóż je sobie.
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą pisać komentarze.

Powered by AkoComment 2.0!